Romeo’ya Mektuplar - III
Sevgili Romeo, Neredesin, neler yapıyorsun, günlerin nasıl geçiyor bilmiyorum. Senden haber almayalı uzun zaman oldu. Özlemin gün içinde ara ara hissettiriyor kendini, sabahları uyandığımda aydınlanmış gökyüzüne bakarken, akşamüstü eve doğru yürürken ve gece yastığa başımı koyup sol tarafıma döndüğümde. Böylece uyurken gözümü açtığımda dağılmış saçlarını ve gülümserken belirginleşen kaz ayaklarınla gülen gözlerini görmeyi hayal ediyorum, olmuyor. Varlığın hep fluyken yokluğun neden bu kadar belirgin? İçimden bana seslenen o huzursuz sesin nedeni seninle aynı şehirde olma ihtimalimimiz mi yoksa senin dünyanın hiç bilmediğim en uzak yerinde olduğun gerçeği mi? Bilmiyorum. Seninle bir zaman el ele yürüdüğümüz bu şehrin sokaklarında iki yabancı gibi yan yana geçerken çarpışıp göz göze gelmekten ölesiye korkuyorum. Günlerdir zihnimin içinde sana mektuplar yazıyorum. Kağıdı kalemi, zarfı, pulu, adresi bile olmayan, yazarken hep aynı güneşli melodiyi duyduğum, upuzun mektuplar. Sayfalar ...