Gökyüzüne Mektuplar

“Burayı hatırlıyorum” dedi. “Çay içmiştik seninle”.  İçmiştik ya.  Yüzyıllar önce bir ağustos sabahıydı. Sedir ağaçlarının kokusu sabahın kokusuna karışıyordu. Cırcır böcekleri coşmuş, aynı şarkıyı hiç bıkmadan söylüyorlardı.  Yol kenarındaki derme çatma çay bahçesi, çardakların altındaki tahta masalarının koyu gölgeleriyle sanki dile gelip yoldan geçenleri çağırıyordu. Ardına geçtiğimizde denizi göreceğimiz dağın tepesinden gelen buz gibi suyun aktığı pınarda elimizi yüzümüzü yıkayıp avucumuzu çenemize dayayarak kana kana su içtik. Yol üstündeki bir çeşmeden nasıl su içileceğini biliyordu, şaşkınlıkla bakmamdan anlamış olacak ki açıklama gereği duydu:  “Bizde de bu tarz çeşmelerden çok var, Roma İmparatorluğu döneminden kalma birçok antik çeşme hala kullanılıyor. Büyük bir buruna benzediği için Nasone deriz, Roma’da her köşe başında görürsün. Çoğu insan suyun temizliğinden endişe eder ama ben severim.” Odun ateşine kurulmuş büyük semaverlerde demlenen çayın kokusu, ...

Balkondaki fesleğenlerin süslediği masaya kahvaltı için lacivert-beyaz pötikareli örtüyü sermiş, somyanın sırtındaki kırlentleri düzeltiyordum ki annem mutfaktan seslendi: -Vişne şurubu yaptım, içer misin? 44 yıllık ömrümde bu soruya hiçbir zaman hayır demediğimi bildiğinden, ben daha “içerim” demeden, içerden şurubu suyla karıştıran kaşığın tıngırtısı duyuldu. Bu sesi nerde duysam tanırım, öyle tatlı tatlı tıngırdar ki çocukluğumun serin yaz sabahlarına giderim hemen.  Henüz ilkokuldaydım o zamanlar, konu komşunun derslerdeki başarıma bakarak annemi illallah ettiren haşarılığıma anlam veremediği günlerdi. Okullar kapanıp yaz tatili başladığında ne dizlerimin ve dirseklerimin yaraları eksik olurdu ne de ağaç tepesinde yediğim karadutların ellerimde bıraktığı mor lekeler. İkinci kattaki evimizin balkonuna uzanan dut ağacının meyve verdiği haziran sıcakları, pazarcıların tezgahlarını süsleyen vişnelerin de nazlı nazlı parladıkları mevsim olurdu. Muhakkak hemen bir kasa vişne alinir v...